Οι «υποδοχείς γεύσης» των πνευμόνων, ελπίδα για το άσθμα

Όχι μόνο η γλώσσα, αλλά οι πνεύμονες διαθέτουν «υποδοχείς γεύσης», που ανοίγουν μόλις «γευτούν» κάτι πικρό. Η νέα ανακάλυψη θεωρείται ότι μπορεί να ανοίξει το δρόμο για νέα αποτελεσματικότερα φάρμακα κατά του άσθματος.

Ερευνητές του πανεπιστημίου του Μέριλαντ, υπό τον πνευμονολόγο καθηγητή Στέφεν Λίτζετ του τμήματος φυσιολογίας της Ιατρικής Σχολής, που παρουσίασαν τη σχετική μελέτη στο ιατρικό περιοδικό «Nature Medicine», έκαναν πειράματα με ποντίκια και διαπίστωσαν ότι ο «βομβαρδισμός» αυτών των υποδοχέων των πνευμόνων με ουσίες που είχαν πικρή γεύση, βοηθούσαν στο άνοιγμα των αεραγωγών, κάτι που, εκτός από το άσθμα, μπορεί να βοηθήσει και σε άλλες παθήσεις των πνευμόνων, όπως το εμφύσημα και την χρόνια βρογχίτιδα.

Οι «υποδοχείς γεύσης» που ανακαλύφθηκαν στους λείους μυς των πνευμόνων, δεν είναι ακριβώς ίδιοι με αυτούς του στόματος, καθώς δεν στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο, παρόλα αυτά ανταποκρίνονται αυτόματα στην επαφή τους με τις πικρές ουσίες και ωθούν τους αεραγωγούς να ανοίξουν. Η αντίδραση φαίνεται πως έχει κάποια -άγνωστη μέχρι τώρα- προστατευτική δράση στον οργανισμό.

«Οι υποδοχείς αυτοί άνοιξαν τους αεραγωγούς περισσότερο από κάθε άλλο φάρμακο που υπάρχει σήμερα για την θεραπεία του άσθματος ή της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας», δήλωσε ο υπεύθυνος της μελέτης. Στο άσθμα και στις παρεμφερείς πνευμονικές παθήσεις, οι μύες των αεραγωγών συστέλλονται, με συνέπεια οι αεραγωγοί (μέσω των οποίων κινείται ο αέρας και φτάνει οξυγόνο στα κύτταρα) να στενεύουν, με συνέπεια να χρειάζονται φάρμακα προκειμένου να χαλαρώσουν ξανά οι μύες και να μπορέσει ο ασθενής να αναπνεύσει φυσιολογικά.

Ο Λίτζετ δήλωσε ότι ένα εισπνεόμενο φάρμακο σε μορφή σπρέι που θα περιέχει κάποια ουσία με πικρή επίγευση, για παράδειγμα κινίνο ή σακχαρίνη, θα μπορούσε να βελτιώσει ή και να αντικαταστήσει τα σημερινά φάρμακα. Προειδοποίησε όμως ότι, απλώς τρώγοντας πικρά φαγητά, ο ασθενής δεν θα μπορέσει να καταπολεμήσει μια κρίση άσθματος. Όπως είπε, η καλύτερη λύση θα είναι η μελλοντική δημιουργία χημικών τροποποιήσεων πικρών φυτικών ουσιών για την ανάπτυξη των κατάλληλων φαρμάκων.

Μελλοντικές έρευνες θα μελετήσουν τη δράση των πικρών ουσιών στους πνεύμονες των ανθρώπων, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν έχουν παρενέργειες (π.χ. δεν προκαλούν φλεγμονή). Εκπρόσωπος της βρετανικής οργάνωσης ασθματικών «Asthma UK» δήλωσε ότι ένα μεγάλο μέρος των ασθενών δεν μπορούν να ελέγξουν τα συμπτώματά τους με τα υπάρχοντα φάρμακα, συνεπώς είναι ζωτική η ανάγκη για έρευνες σχετικά με νέα πιο αποτελεσματικά φάρμακα. Προειδοποίησε όμως ότι, αν και καλοδεχούμενη η νέα ανακάλυψη για τη δράση των πικρών ουσιών, οποιεσδήποτε νέες θεραπείες, αν καταστούν εφικτές, θα χρειαστούν ακόμα πολλά χρόνια.

Πηγή: TVXS

Πιο γρήγορες κι από κομπιούτερ στους μαθηματικούς υπολογισμούς οι μέλισσες

Πολύπλοκα μαθηματικά προβλήματα, που απαιτούν ολόκληρες ημέρες ακόμη και σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μπορούν να λύνουν οι μέλισσες, σύμφωνα με νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη των ερευνητών του πανεπιστημίου του Royal Holloway Λονδίνου, υπό τον δρα Νάιτζελ Ρέιν της Σχολής Βιολογικών Επιστημών, δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό περιοδικό οικολογίας και βιολογίας «The American Naturalist». Από αυτή διαπιστώθηκε ότι οι μέλισσες μαθαίνουν να πετούν ακολουθώντας τη συντομότερη δυνατή διαδρομή ανάμεσα στα λουλούδια που έχουν προηγουμένως ανακαλύψει με τυχαία σειρά, με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά «λύνοντας» το λεγόμενο «πρόβλημα του περιοδεύοντος πωλητή», ένα διάσημο και δισεπίλυτο γρίφο στον χώρο των οικονομικών και των μαθηματικών.

Στο πρόβλημα αυτό, ένας άνθρωπος (πωλητής) καλείται να βρει τη συντομότερη δυνατή διαδρομή ανάμεσα σε όλους τους προορισμούς που πρέπει να επισκεφτεί. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές λύνουν το πρόβλημα συγκρίνοντας το μήκος όλων των πιθανών διαδρομών και επιλέγοντας τον πιο σύντομο. Όμως οι μέλισσες φαίνεται να κάνουν ουσιαστικά το ίδιο πράγμα κάθε μέρα, χωρίς καν τη βοήθεια κομπιούτερ, απλώς με ένα εγκέφαλο που δεν είναι μεγαλύτερος από ένα σπόρο φυτού.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, καθημερινά οι μέλισσες ξεκινούν να επισκεφτούν μια πληθώρα λουλουδιών σε διάφορες τοποθεσίες και, επειδή θέλουν να κάνουν εξοικονόμηση ενέργειας για το πέταγμά τους, «υπολογίζουν» μια διαδρομή που τους επιτρέπει να βρίσκονται στον αέρα το ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα.

Χρησιμοποιώντας τεχνητά άνθη, συνδεμένα με υπολογιστές, οι ερευνητές έδειξαν ότι οι μέλισσες δεν χαράζουν μια πορεία απλώς με βάση την τυχαία σειρά που βρήκαν προηγουμένως τα λουλούδια, αλλά πάνε από λουλούδι σε λουλούδι ακολουθώντας συγκεκριμένο «σχέδιο», που τους επιτρέπει να πετάνε όσο γίνεται λιγότερο. Αφού εντοπίσουν τις θέσεις των λουλουδιών, στη συνέχεια οι μέλισσες επιστρέφουν σε αυτά έχοντας μάθει -με μυστηριώδη τρόπο- να ακολουθούν πια τον καλύτερο δυνατό δρόμο, δηλαδή τον πιο σύντομο, ώστε να εξοικονομούν χρόνο και ενέργεια (ή χρήμα, όπως θα έλεγε ένας πωλητής!).

«Παρά τους μικροσκοπικούς εγκεφάλους τους, οι μέλισσες είναι ικανές για εντυπωσιακά κατορθώματα στη συμπεριφορά τους. Πρέπει να καταλάβουμε με ποιο τρόπο μπορούν να λύσουν το πρόβλημα του περιοδεύοντος πωλητή χωρίς κομπιούτερ», δήλωσε ο υπεύθυνος της έρευνας.

Οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι μια τέτοια ανακάλυψη θα μπορούσε να βοηθήσει και τους ανθρώπους σε διάφορα πρακτικά προβλήματα, όπως στην καλύτερη ρύθμιση της κυκλοφορίας σε ένα δίκτυο (π.χ. κυκλοφοριακό) ή στην εκτεταμένη αλυσίδα τροφοδοσίας μιας επιχείρησης, που στέλνει φορτηγά σε όλα σημεία του ορίζοντα και θέλει να εξοικονομήσει χρόνο και χρήμα στις μετακινήσεις.

Πηγή: TVXS

Alexander the Great Killed by Toxic Bacteria?

By Rossella Lorenzi, for Discovery News

An extraordinarily toxic bacterium harbored by the "infernal" Styx River might have been the fabled poison rumored to have killed Alexander the Great (356 - 323 B.C.) more than 2,000 years ago, according to a scientific-meets-mythic detective study.

The research, which will be presented next week at the XII International Congress of Toxicology annual meetings in Barcelona, Spain, reviews ancient literary evidence on the Styx poison in light of modern geology and toxicology.

According to the study, calicheamicin, a secondary metabolite of Micromonospora echinospora, is what gave the river its toxic reputation.

The Styx was the portal to the underworld, according to myth. Here the gods swore sacred oaths.

"If they lied, Zeus forced them to drink the water, which struck them down. The 8th-century B.C. Greek poet Hesiod wrote that the gods were unable to move, breathe or speak for one year," co-author Adrienne Mayor, a research scholar at Stanford University's Departments of Classics and History of Science, told Discovery News.

Another account by the Greek geographer Pausanias (110 - 180) reported that the river could ruin crystal, pottery and bronze. "(The) only thing able to resist corrosion is the hoof of a mule or horse," he wrote.

"Indeed, no ancient writer ever casts doubt on the existence of a deadly poison from the Styx River," Mayor, author of the Mithradates biography "The Poison King," said.

The researchers believe this mythic poison must be calicheamicin. "This is an extremely toxic, gram-positive soil bacterium and has only recently come to the attention of modern science. It was discovered in the 1980s in caliche, crusty deposits of calcium carbonate that form on limestone and is common in Greece," author Antoinette Hayes, toxicologist at Pfizer Research, told Discovery News.

Now called Mavroneri, "Black Water," the Styx originates in the high mountains of Achaia, Greece. Its cold waters cascade over a limestone crag to form the second highest waterfall in Greece.

"Unfortunately, the geochemistry of the river has not yet been studied by modern scientists; therefore, there is no scientific data to support the plausible and interesting calicheamicin theory," Walter D’Alessandro, hydro-geochemist at the Italian National Institute of Geophysics and Volcanology in Palermo, told Discovery News.

Whether Alexander really died from poisoning, as some of his closest friends believed, is pure speculation, Mayor and Hayes concede.

"We are not claiming that this was the poison that killed Alexander, nor we are arguing for or against a poison plot," Mayor said.

"However, such a sacred poison, used by the gods, would be appropriate for Alexander, who was already being thought of as semi-divine," she added.

Alexander fell ill at one of many all-night drinking parties in Babylon, in modern Iraq, crying out from a "sudden, sword-stabbing agony in the liver." The overlord of an empire stretching from Greece to India, was taken to bed with abdominal pain and a very high fever.

Over the next 12 days, he worsened. Alexander could only move his eyes and hands and was unable to speak. He later fell into a coma.

Alexander was pronounced dead on June 11, 323 B.C. -- just before his 33rd birthday.

Retrodiagnoses for his mysterious death have included poisoning, heavy drinking, septicemia, pancreatitis, malaria, West Nile fever, typhoid, and accidental or deliberate poisoning (hellebore, arsenic, aconite, strychnine).

"Notably, some of Alexander’s symptoms and course of illness seem to match ancient Greek myths associated with the Styx. He even lost his voice, like the gods who fell into a coma-like state after drinking from the river," Mayor said.

The poisoning diagnoses were rejected by many experts because few poisons induce fever. Furthermore, even fewer such poisons were available in Alexander's time.

However, naturally occurring calicheamicin, which is extremely cytotoxic, could still be the culprit.

"Cytotoxins cause cell death and induce high fever, chills, and severe muscle and neurological pain. Therefore, this toxin could have caused the fever and pain that Alexander suffered," Hayes said.

According to Richard Stoneman, the foremost expert on the myths of Alexander, the theory offers a good explanation for the Styx's ancient reputation.

"I personally think that Alexander probably died of natural causes -- either typhoid or an overdose of the hellebore used to treat his illness -- but other views are possible," Stoneman, author of "A Life in Legend: Alexander the Great," told Discovery News.

Buckyballs Found in Space

By Irene Klotz, for Discovery News

Twenty-five years after the discovery of buckyballs, the 60-packs of carbon molecules are found again -- this time in space, baked into the death shroud of a sun-like star.

The finding promises to open new doors in astronomy, just as the 1985 discovery of the third form of solid carbon (after diamond and graphite) revolutionized chemistry, leading to new materials built one stable molecule at a time.

The buckyballs were found in a planetary nebula called Tc 1, located about 6,000 light-years away. These types of nebula are shells of gas and dust shed by dying stars. In the case of Tc 1, the star, now a white dwarf, is still encased, but not quite dead.

Astronomers believe that as recently as 100 years ago, the star had another outburst. Its layers of hydrogen, however, already had been shed, leaving it with a helium shell and carbon-rich core.

"For a lot of planetary nebulae, that may be an end stage. But then the helium shell started burning, and it shed carbon-rich and hydrogen-poor material," lead researcher Jan Cami with the University of Western Ontario in Canada told Discovery News.

That turned out to be an ideal environment for cooling carbon atoms to cluster into their most stable form, 60-atom molecules shaped like soccer balls, known as buckyballs.

Cami and colleagues found the molecules by looking at Tc 1's infrared emissions with NASA's Spitzer Space Telescope.

When light hits molecules and atoms, they will vibrate in specific, measurable ways -- a field of science known as spectroscopy. One of Cami's colleagues, who was studying Tc 1, found some unfamiliar fingerprints in the nebula's infrared light. Cami recognized them as carbon's 60-atom configuration and its favored 70-atom carbon partner.

"Cami's data is just so beautifully convincing. They have got some observations that there's almost nothing else interfering," Florida State University chemist Harold Kroto said in an interview.

In 1985, Kroto, with the University of Sussex in the United Kingdom at the time, and colleagues at Rice University in Texas were conducting laboratory experiments to try to understand how long chains of carbon molecules could be made. The carbon chains were found in interstellar space with radio telescopes in the 1970s.

They ended up discovering a third form of solid carbon, perfectly symmetrical geodesic spheres, which they named buckminsterfullerene after the American architect Buckminster Fuller. The most widely known fullerene is a buckyball -- 60 carbon atoms arranged by pentagons and hexagons into a hollow molecular cage one-billionth of a meter wide.

The discovery, which earned Kroto and colleagues Robert Curl and Richard Smalley the 1996 Nobel Prize in Chemistry, opened new frontiers in organic chemistry, physics, materials sciences and electronics.

The molecule proved a stable scaffold for creating new molecules that could hold and dispense electrical charges. Nanotechnology, the science of building materials one atom at a time, was born.

The finding of buckyballs in space may be similarly profound. Buckyballs, for example, may be responsible for mysterious sets of chemical fingerprints in the interstellar medium, known as the diffuse interstellar bands.

"Once you form fullerenes, it's hard to destroy them. They survive high energy, harsh radiation, even cosmic rays hitting them. They're very stable," Cami said. "This is actually just the beginning of a new research field."

7 στους 10 πτυχιούχους θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό

Επτά στους δέκα Έλληνες, οι οποίοι είτε έχουν ολοκληρώσει είτε ολοκληρώνουν τις σπουδές τους, θα εγκατέλειπαν ευχαρίστως την Ελλάδα για μια δουλειά στο εξωτερικό, ενώ τέσσερις στους δέκα έχουν ήδη ξεκινήσει ενέργειες για να μεταναστεύσουν, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Κάπα Research για «Το Βήμα».

Συγκεκριμένα, το 73,6% δηλώνει ότι θα έφευγε από την Ελλάδα, ενώ το 42% δηλώνει ότι έχει ήδη προβεί σε συγκεκριμένες κινήσεις για να το επιτύχει. Από εκείνους που επιθυμούν να εργαστούν στο εξωτερικό, το 66,4% το κάνει για να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής συνολικά, το 44,7% για να βρει μια καλή δουλειά και το 32,6% για να διασφαλίσει περισσότερη αξιοκρατία στην εξέλιξή του. Η συντριπτική πλειοψηφία θέτει ως επιδιωκόμενο μισθό ένα ποσό της τάξεως των 1.500 ως 5.000 ευρώ.

Επίσης, το 60,7% δηλώνει ότι θα προτιμούσε μια θέση εργασίας με προοπτική καριέρας στο εξωτερικό παρά μια μόνιμη θέση εργασίας στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα.

Το 64,1% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι δεν μπορεί να εκπληρώσει τα όνειρά του και τους επαγγελματικούς του στόχους στην Ελλάδα. Το 54,9% θεωρούν ότι στην Ελλάδα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται σήμερα ένα μεταναστευτικό ρεύμα αντίστοιχο με εκείνο της δεκαετίας του ΄60, καθώς στην πλειονότητά τους (86,2%) πιστεύουν ότι οι λύσεις που προτείνονται για την έξοδο της χώρας από την κρίση εξακολουθούν να αγνοούν τις δικές τους ανάγκες.

Περιγράφοντας το εργασιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινούνται οι νέοι σήμερα, και σύμφωνα με τις απαντήσεις των συμμετεχόντων στην έρευνα, το 62,7% εργάζεται με πλήρη απασχόληση, το 12,4% με καθεστώς μερικής απασχόλησης, ενώ το 24,5% δεν εργάζεται και αναζητεί δουλειά.

Από εκείνους που εργάζονται, το 40,6% απασχολούνται ως ιδιωτικοί υπάλληλοι γραφείου, 18,7% ως ελεύθεροι επαγγελματίες, 10,6% ως δημόσιοι υπάλληλοι, 6% ως τεχνίτες ή εργάτες και 4,4% ως ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Παράλληλα, από τους νέους ηλικίας 22 ως 35 ετών οι οποίοι εργάζονται, το 54% απασχολείται σε τομέα σχετικό με εκείνον που σπούδασε, το 26,65% απασχολείται σε αντικείμενο που έχει μερική σχέση με τις σπουδές του, ενώ το 19,2% απασχολείται σε εντελώς άσχετο αντικείμενο με τις σπουδές του.

Ερωτηθέντες για τους στόχους και τις προσδοκίες τους, σε ποσοστό 34% δηλώνουν ότι επιθυμούν γενικώς να έχουν δουλειά, ανεξαρτήτως με το πού θα απασχοληθούν, ενώ σε ποσοστό 26,4% θα ήθελαν να είχαν τη δική τους επιχείρηση. Το 15,5% θα επιθυμούσε να εργαστεί σε κάποια ιδιωτική επιχείρηση, το 10,6% θα ήθελε να εργαστεί ως αυτοαπασχολούμενος και το 9,2% να διοριστεί στο δημόσιο.

Στην ερώτηση «αν είστε (ή ήσασταν) άνεργος τι θα θέλατε να κάνετε», αναφέρουν ότι θα ήθελαν μια οποιαδήποτε δουλειά που θα είναι σταθερή και καλοπληρωμένη (22.1%) ή οποιαδήποτε δουλειά που θα είναι αντίστοιχη των σπουδών και της εμπειρίας τους το (21.1%). Μάλιστα, ένα ποσοστό 16,5% δηλώνει ότι θα δεχόταν οποιαδήποτε δουλειά, ακόμη κι αν οι συνθήκες απασχόλησης ήταν συνθήκες «μαύρης εργασίας».

Πάντως, οι περισσότεροι προτιμούν μια θέση στον ιδιωτικό τομέα (51,5%) παρά στον δημόσιο τομέα (44,3%), ενώ το 73.5% είναι υπέρ της κατάργησης της νομιμότητας στο δημόσιο.

Τέλος, σε ερώτηση «από τι πιστεύετε ότι πάσχει κυρίως η αγορά εργασίας στην Ελλάδα», το 43% απαντά ότι υστερεί στη σύνδεσή της με το εκπαιδευτικό σύστημα, το 30.8% ότι είναι περισσότερο κλειστή και λιγότερο ελαστική σε σχέση με άλλες αγορές εργασίας και το 21.7% ότι υστερεί στο εύρος των επαγγελμάτων που προσφέρει σε σχέση με άλλες χώρες.

Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε σε δείγμα 5.442 νέων από 22 ως 35 ετών, τελειόφοιτους ή απόφοιτους ΑΕΙ και ΤΕΙ, εκ των οποίων η συντριπτική πλειονότητα είτε αναζητεί δουλειά είτε εργάζεται αλλά με μη ικανοποιητικούς όρους.

Probing the Dark Side of the Universe

Analysis by Jennifer Ouellette, for Discovery News

On July 13, 1998, the New Yorker featured one of its classic cartoons (by Jack Ziegler), depicting a TV newscaster somberly announcing, "Scientists revealed today that everything we thought we knew about the universe is wrongedy-wrong-wrong." That's pretty much sums up how the physics and astronomy crowd felt in 1998, when news broke that the expansion of our universe is actually accelerating, due to the effects of a mysterious thing called dark energy.

Ziegler's TV newscaster had a point: dark energy changed everything we thought we knew about the composition (and ultimate fate) of our universe. Scientists currently estimate it accounts for a whopping 72% of everything the universe is made of, followed by 24% dark matter, and 4% "normal" matter -- the latter being every star, galaxy, planet, and so forth contained in the cosmos. (My spousal unit, Caltech cosmologist Sean Carroll, is fond of telling how folks are always giving him grief that we only know about 4% of all the matter in the universe. "The miracle is that we understand 4%!" he exclaims.)

It's tough to probe dark energy to better understand its nature; it's pretty intangible stuff. At least with dark matter, we can study its gravitational influence on visible matter. But a paper appeared in Science last week outlining a new method for measuring dark energy, using data from NASA's Hubble Space Telescope.

The focus of the study, conducted by an international team of scientists, focused on a massive galaxy cluster known as Abell 1689 (pictured top). It's so massive that its gravitational influence creates a magnifying lens of sorts, such that the 34 or so galaxies behind it are split into multiple distorted shapes. This funhouse mirror effect is known as gravitational lensing, one of the more intriguing predictions Einstein made with his theory of general relativity.

Gravitational lensing is a useful tool for astronomers, because the way the light is bent by massive objects like Abell 1689 can shed light on things like dark matter and dark energy. For the latter, though, the scientists had to combine their Hubble data with other techniques, including careful building of precise mathematical models and maps of both the dark and "normal" matter that makes up the cluster, as well as ground-based measurements of the changing distance and speed at which all those background galaxies are hurtling away from us.

The result: The team of scientists were able to narrow the current range of scientific estimates about the effect of dark energy on our universe (usually denoted by the symbol w) by 30%. That result also takes into account data collected using other techniques: supernovae, X-ray imaging of galaxy clusters, and data from the Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP). That's what JPL astronomer Eric Julio calls tackling the issue of dark energy from all sides.

Who cares how fast the universe is expanding, and why is that 30% significant? Well, if you know the rate of expansion, you can deduce the shape (geometry) of the universe, and that shape offers vital clues to our cosmic date. Or, as lead author Priyamvada Natarajan of Yale University put it in the official press release: "The content, geometry, and fate of the universe are linked, so if you can constrain two of those things, you learn something about the third."

See, matter curves space and time around it and gives rise to what we recognize as gravity. The more matter there is, the stronger the pull of gravity, and the more space will curve – making it more likely that expansion will halt and the universe will collapse back in on itself in the antithesis to the Big Bang, dubbed the “Big Crunch.”

If there’s not enough matter, the pull of gravity will gradually weaken as galaxies and other celestial objects move farther apart, and the universe will expand forever with essentially no end. Dark energy joins other evidence indicating a flat universe: not only will the universe expand for ever, the rate of that expansion will continue to accelerate.

These latest findings confirm previous results indicating that the nature of dark energy corresponds to a flat universe, and a universe that will expand faster and faster, with galaxies and stars getting further and further away from each other, even black holes evaporating into trace radiation, until all that's left is a cold, vast, nearly empty expanse in near-thermal equilibrium. That should keep Alvie in Annie Hall up at nights -- even if Brooklyn, per se, is not yet expanding at any perceptible rate.

Ελλάδα-Ισραήλ 0-0;

του Άλκη Γαλδαδά, for protagon.gr

Έχω καταναλώσει όλα όσα γράφτηκαν στα ελληνικά έντυπα για τη συνάντηση Γιώργου Παπανδρέου-Μπέντζαμιν (χαϊδευτικά Μπίμπι) Νετανιάχου και τώρα με έχει πιάσει το στομάχι μου. Δεν θυμάμαι άλλη φορά γύρω από μια επίσκεψη αρχηγού κράτους να έχουν γραφτεί τόσο δραματικά πράγματα ενώ και η παρατήρηση και κάποιων σημαδιών από μόνη της σε βάζει σε σκέψεις για πολλούς. Σαν να ξύπνησαν όλοι ξαφνικά έχοντας δει ένα τρομερό όνειρο. Στο όνειρο υπήρχε η περιγραφή της εισβολής ισραηλινών αεροπλάνων από αέρα, στο Ιράν. Μιας εισβολής που διευκολύνθηκε να φθάσει μέχρι τη Γεωργία, προτεκτοράτο σήμερα Ηνωμένων Πολιτειών-Ισραήλ, από το άνοιγμα των αεροδιαδρόμων της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, διότι Τουρκία και Σαουδική Αραβία κρατούσαν τους δικούς τους κλειστούς, ενώ πρώτα είχαν οι Έλληνες βοηθήσει τους Ισραηλινούς πιλότους και να... προπονηθούν σε σχέση με την επιχείρηση αυτή.

Το να έχεις τον Τούρκο γείτονα δεν είναι ό,τι καλύτερο. Αυτό είδα να το μαρτυρούν σε κάτι παμπάλαιες αφηγήσεις τους οι Κινέζοι(!). Έλεγαν για τους προγόνους των σημερινών Τούρκων, αγκυροβολημένους τότε στα σύνορα της Κίνας: «Πρόκειται για λαό αναξιόπιστο, που επιμένει να ζει σε βάρος των γειτόνων του μόνο κάνοντας επιδρομές και ληστείες αγαθών χωρίς εκείνοι να παράγουν τίποτα». Το να σε κυβερνούν εδώ και δεκαετίες άνθρωποι που δεν έχουν εμβαθύνει στη νοοτροπία των γειτόνων σε κάνει να νοιώθεις χειρότερα και από... Κινέζος.

Οι Έλληνες, αιώνια αφελείς, συνεχίζουν να βλέπουν για συμμάχους τους (περιστασιακά και προσωρινά) τους εχθρούς των μόνιμων εχθρών τους. Κάποτε πιστεύαμε ότι αν γίνει πόλεμος με την Τουρκία θα μας βοηθούσαν οι Κούρδοι(!!!) που θα ξεσηκωνόταν στην άλλη άκρη. Τώρα οι Κούρδοι έγιναν σχεδόν υπάλληλοι των Αμερικανών και των Ισραηλινών και για να κάνουν ένα βήμα πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με γραπτή άδεια από αυτούς. Ξεχνούσαμε μάλιστα ότι και στα περιβόητα «σπασίματα» των ελληνικών καταστημάτων στην Πόλη πριν 60 περίπου χρόνια και στην εισβολή του Αττίλα, οι Τούρκοι είχαν μετακινήσει κόσμο από την μακρινή Ανατολία, στην πλειοψηφία τους Κούρδους, για εκτελεστικά όργανα, γιατί θεωρούσαν τους εαυτούς τους όχι αρκετά άγριους για τέτοιες δουλειές. Μετά πιστέψαμε ότι στη Συρία βρήκαμε ένα μόνιμο σύμμαχο αφού τσακωνόταν μια εποχή με την Τουρκία για τα νερά κάποιου φράγματος. Τώρα τα βρήκαν και είναι καλύτερα από ποτέ μεταξύ του κι εμείς τους κοιτάζουμε να παίζουν όντας κλεισμένοι απέξω. Μετά πιστέψαμε ότι οι Ισλαμιστές Τούρκοι ηγέτες ήταν καλύτεροι από τους στρατοκράτες Κεμαλιστές Τούρκους και αρχίσαμε να χαϊδευόμαστε μαζί τους αδιάντροπα και με ελαφρότητα δημόσια σε γάμους και βαπτίσεις. Τώρα νομίζουμε ότι οι αγκαλιές με το Ισραήλ θα κάνουν τους Τούρκους αν όχι να φοβηθούν, τουλάχιστον να ζηλέψουν. Η συστηματική, διεισδυτική και με εμπνεύσεις διπλωματία υπάρχει μόνο σαν αστείο στην Ελλάδα αρκεί να σκεφθούμε ότι τυπικό καλούπι, στην καλύτερη περίπτωση, Έλληνα διπλωμάτη είναι αυτό του κ. Αβραμόπουλου και να σκεφθούμε επίσης ποιοί ήταν τα τελευταία 20 χρόνια Υπουργοί Εξωτερικών.

Εννοείται πως όταν στα ταξίδια μας συναντιόμαστε με Τούρκους και Ισραηλινούς, ανθρώπους σαν κι εμάς, τα βρίσκουμε. Είναι αλήθεια, μου το διηγήθηκαν ηλικιωμένοι Μικρασιάτες, που ήταν νεαρά παιδιά στους διωγμούς του 1922, ότι οι Τούρκοι κάτοικοι των χωριών έκλαιγαν όταν τους έβλεπαν να φεύγουν και μερικοί μάλιστα έλεγαν στους Έλληνες: «πού φεύγετε και μας αφήνετε;». Σήμερα όμως οι διαφορές μας δεν είναι με τους λαούς αλλά με τις ηγεσίες του Ισραήλ και της Τουρκίας. Και αυτές οι ηγεσίες τώρα παίζουν παιχνίδια για να κρατηθούν στην εξουσία. Τα συμφέροντά τους όμως είναι τέτοια που δεν τους επιτρέπουν να τα έχουν σπάσει για καιρό, θα τα ξαναβρούν και η φάπα, στο σβέρκο του ελληνικού λαού και όχι των σημερινών κυβερνητικών στελεχών, θα πέσει και από τις δυο πλευρές. Η πιο ρεαλιστική εκτίμηση για τις σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ είναι αυτή του Stratfor, αμερικανικού Ινστιτούτου αναλύσεων, με δεσμούς με το Πεντάγωνο. Με δυο λόγια οι τύποι εκεί είχαν πει ήδη από τον Ιούλιο ότι η Ελλάδα σήμερα γεωπολιτικά είναι ένας εξουθενωμένος, μοναχικός νάνος και στους ώμους του πατάει τώρα το Ισραήλ με τη φρούδα ελπίδα ότι έτσι θα ερεθίσει την Τουρκία.

Έχουμε και έναν πρωθυπουργό που το βίτσιο του είναι τα βράδια στο σπίτι να κάνει μπροστά στον καθρέφτη τον μεσολαβητή για κάθε είδους καβγάδες ανά τον κόσμο, και το πρωί βγαίνοντας από το σπίτι να ζει ακόμη την φαντασίωσή του. Και έτσι φτάσαμε στα «Γιώργο μου, Μπίμπι μου» επάνω στο πλοίο για τον Πόρο. Αλλά αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική. Ούτε μπορεί η Ελλάδα να λύσει, ούτε καν να βοηθήσει να λυθεί το Παλαιστινιακό. Και εδώ να πούμε κάτι που δεν γράφεται και πολύ αλλά είναι σημαντικό. Τους Παλαιστινίους δεν τους γουστάρουν ούτε οι υπόλοιποι Άραβες. Διότι είναι λαός με μεγάλες ικανότητες και όπου βρεθούν στον αραβικό κόσμο έξω από το γκέτο που τους έχουν υποχρεώσει να ζουν οι Ισραηλινοί, διαπρέπουν. Μια χαρά λοιπόν βολεύονται οι γύρω που ο λαός αυτός είναι κλεισμένος άθελά του στο σιδερένιο κλουβί του και βολεύονται και οι Άραβες να μην έχουν οι Παλαιστίνιοι κράτος με οντότητα. Εμείς βέβαια καλά κάνουμε και συμπάσχουμε, όσοι συμπάσχουμε με αυτό το μαρτυρικό λαό, αλλά είναι βλακείες αυτά που γράφονται ότι θα προβούν σε αντίποινα σε βάρος μας οι άλλες αραβικές χώρες επειδή ήλθαμε πιο κοντά στο Ισραήλ και άρα πιο μακριά από την Παλαιστίνη. Ούτε κινδυνεύουμε να μην επενδύσουν οι Άραβες σε αντίποινα. Όσοι έχουν χρήματα επενδύουν όπου τους συμφέρει, είδαμε άλλωστε και υποσχέσεις όπως του Καντάφι και άλλων αράβων τι αέρας κοπανιστός ήταν. Επίσης είναι αδιανόητο να γράφουν κάποιοι ηλίθιοι ότι τώρα θα έχουμε τρομοκρατικές επιθέσεις από τους Ισλαμιστές επειδή προσεγγίζουμε το Ισραήλ. Είναι σαν να τους λέμε ελάτε και επιτεθείτε μας, εμείς σας έχουμε ήδη δικαιολογήσει. (Αλήθεια, γιατί σε πολλές εφημερίδες δημοσιεύθηκαν άρθρα και αναλύσεις χωρίς υπογραφή από κάτω; Γιατί στις φωτογραφίες από την επίσκεψη σαν να είχε πέσει γραμμή στους φωτογράφους να μην εμφανίζονται άλλα πρόσωπα πλην των δυο ηγετών; Επειδή χρέη διπλωματών εκτελούσαν πράκτορες της Μοσάντ λόγω απεργίας των ισραηλινών διπλωματών και δεν έπρεπε να δούμε τα πρόσωπά τους;). Αυτά για τη σημειολογία.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις όμως έχουν επίσης φερθεί ηλίθια στο ζήτημα των θρησκευτικών δικαιωμάτων των Μουσουλμάνων της χώρας. Είναι απίστευτο για κράτος να πρέπει να ζητάει την άδεια του κάθε κακομαθημένου ορθόδοξου Μητροπολίτη για να οικοδομηθεί ναός λατρείας και νεκροταφείο ενός άλλου δόγματος. Σαν να ρωτάς ένα φούρναρη αν επιτρέπει να χτιστεί δίπλα του άλλος φούρνος. Αρκετό κακό έχει προξενήσει η εκκλησία όποτε ανακατεύτηκε με την πολιτική, ας αφήσει τον τόπο ήσυχο και ας αναγγείλουν επιτέλους αυτοί που μας κυβερνούν ότι δίνουν χώρο για τζαμί και στην πρωτεύουσα και αλλού. Για να μην υφίστανται τις ήττες τη μια μετά την άλλη και να φαίνεται τώρα στον υπόλοιπο κόσμο ότι ο Ερντογάν απαίτησε να αποκτήσουν στην Ελλάδα χώρο λατρείας οι Μουσουλμάνοι.

Σε ήττα επίσης εξελίχθηκε και η υπόθεση της Παναγίας Σ(τ)ουΜελά την περασμένη εβδομάδα. Ο μηχανισμός προβολής που διαθέτει ο υπερ-φιλόδοξος Πατριάρχης Βαρθολομαίος φούσκωσε ανυπόφορα το γεγονός για την ελληνική πλευρά και ο Ερντογάν απλά μας ευχαριστεί σήμερα για τη βλακεία μας. Εμείς έπρεπε να κρατήσουμε το γεγονός χαμηλά, μια φωτογραφία το πολύ και φθάνει, γιορτάζοντας εσωτερικά, απολαμβάνοντας μέσα μας ό,τι έγινε, κατανοώντας ότι η υπερ-προβολή μιας αυτονόητης τελετής έδινε εκτός από εκατομμύρια ευρώ και πόντους στους Τούρκους, που δεν παρέλειψαν να τους πάρουν από τη διεθνή κοινή γνώμη. Εννοείται ότι τώρα δεν θα πρέπει να τους αρνούμαστε αντίστοιχες αυτονόητες κινήσεις σχετικές με τη δική τους θρησκεία. Επιπλέον θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η μόνη πίεση που μπορεί να ασκήσει σήμερα η Ελλάδα στην Τουρκία είναι ο τουρισμός και τίποτα άλλο. Αν σταματούσε για λίγο η ροή Ελλήνων ψωνιστών και ηδονιστών προς τη γειτονική χώρα αυτό μόνο θα έκαιγε κάπως τους αλαζόνες απέναντί μας κυβερνήτες της.

Το Ιράν είναι αρκετά μακριά μας, διαθέτει σήμερα ένα καθεστώς καταπιεστικό για τους πολίτες του και θρησκευτικά ακολουθεί το Σιιτικό δόγμα, δηλαδή είναι ακόμη πιο φανατικοί στην τήρηση των ισλαμικών επιταγών σε σχέση με την πλειοψηφία των υπολοίπων αραβικών κρατών που είναι Σουνίτες. Σαν λαός είναι αρκετά κλειστοί αλλά όχι εχθρικοί ως προς την Ελλάδα. Δεν έχουμε λοιπόν καμία δουλειά να κρατήσουμε έστω και για λίγο την πόρτα ανοιχτή για να περάσουν αεροπλάνα που θα αδειάσουν τις βόμβες τους στο Ιράν. Μόνον οι επιδόσεις τους στις επιστήμες και την τεχνολογία του περιβάλλοντος είναι πράγματα ευπρόσδεκτα εδώ και θα έπρεπε να μας είχαν ήδη προσελκύσει. Άνθρωποι που έχουν σπουδάσει στο Ισραήλ έχουν να λένε για το πόσο υψηλό είναι το επίπεδο ιδρυμάτων όπως το Technion και το Ινστιτούτο Weizman. Μακριά και αγαπημένοι και με το Ισραήλ λοιπόν, χωρίς γκολ εκατέρωθεν, μια ισοπαλία άνευ τερμάτων θα ήταν η καλύτερη εξέλιξη. Ας το πάρουν απόφαση οι Ταλεϋρανδίσκοι μας ότι θέλουν ακόμη πολλή προπόνηση για να παίξουν στα γήπεδα που ονειρεύονται να παίξουν, και αν η διπλωματία είναι το μεράκι και η αγάπη τους, για όλους τους παραπάνω λόγους ας μελετήσουν κι άλλο και ας θυμηθούν προς το παρόν το στίχο του ποιητή: «για της αγάπης τους καημούς είστε μικροί ακόμη»...