Content provided by AFP
If a human ever sets foot on Mars, will it be a giant step or an exhausted shuffle?
Long-term space flight so weakens fitness that an astronaut heading to the Red Planet may lose up to half the power in key muscles in the course of the mission, scientists have found.
The loss -- equivalent to a crew member aged between 30 and 50 returning home with the muscles of an 80-year-old -- would add a major danger to a trip already laden with peril, they said.
Researchers led by Robert Fitts, a professor of biology at Marquette University in Milwaukee, Wisconsin, took tiny samples of tissue from the calf muscles of nine U.S. and Russian astronauts who spent around six months on the International Space Station (ISS).
The biopsies, taken 45 days before launch and on the day of return, showed dramatically how muscles atrophy in zero gravity.
The losses in fiber mass, force and power translated into a decline of more than 40 percent in the capacity for physical work, Fitts reported.
Ironically, beefing up before the trip had no impact on muscle loss. In fact, crew members who began with the biggest muscles turned out to have the biggest decline in muscle fitness.
Under one NASA scenario, a return trip to Mars using current rocket technology would take around three years, if a one-year stay on the planet is factored in.
If so, the decline in the most-affected muscles such as the calf could approach 50 percent, said Fitts.
Astronauts would tire faster doing even routine tasks, especially if they donned a space suit, and on returning to terrestrial gravity they could be so weak they might be unable to evacuate their spacecraft quickly in an emergency.
The paper has been published online by The Journal of Physiology, and will appear in print next month.
Muscle loss is a well researched area in space medicine, but this is the first to include specific analysis of muscle cells on long-duration missions.
Fitts said the results should not discourage humans from venturing farther into space.
"Manned missions to Mars represent the next frontier, as the Western Hemisphere of our planet was 800 years ago," he said. "Without exploration, we will stagnate and fail to advance our understanding of the Universe."
Even so, the findings clearly show the need to improve fitness regimes in space so that astronauts are exposed to high-resistance exercise and the kinds of motions they experience on Earth, he said.
Muscle loss adds to the long list of hazards facing a trip to Mars.
In addition to technical dangers, astronauts face cancer-causing damage to DNA from cosmic radiation, loss of bone density and mental stress from prolonged incarceration.
In June, six men from Europe, Russia and China were locked away in a mock spaceship in a Moscow research institute for a year and a half to simulate a manned mission to Mars.
The 520-day experiment comprises 250 days for the outward trip, 240 days for the return but only 30 days on the Martian surface.
Παρασκευή 20 Αυγούστου 2010
Τρίτη 17 Αυγούστου 2010
«Εμένα είπες Ελληνάρα;»
Του Κώστα Λεονταρίδη στην Καθημερινή της 7/8/2010
Σε γενικές γραμμές, αλλού το κράτος δεν επιτρέπει σε κάποιους να δρούν σαν να είναι εκ γενετής υπέρτεροι των υπολοίπων, οι άτυποι δείκτες και οι άγραφοι νόμοι προνομιακής μεταχείρισης πολιτών διαφέρουν πολύ από τους δικούς μας. Η δική μας διχοστασία και επιθετικότητα απέναντι στον πλησίον έχει βαθιές ρίζες. Μετά τέσσερις αιώνες υποδούλωσης στους Οθωμανούς –ο όρος σκλαβιά αδικεί πολλούς προγόνους μας που ζούσαν σαν μπέηδες– τα κυρίαρχα γεγονότα που συνέθεσαν τη νεοελληνική πραγματικότητα ήταν συνεχείς και άγριες εσωτερικές αντιπαλότητες, πόλεμοι, εμφύλιος, δικτατορίες, κοινωνικοί διχασμοί.
Δύσκολα θα βρείς άλλο κράτος που από τη σύστασή του κουβαλά τόσο βαρίδια και ένα λαό που με τη λογική του ανήκει στη Δύση ενώ η ψυχή του τέρπεται από ανατολίτικη νοοτροπία και οι συνήθειές του προς τα εκεί γέρνουν. Μπαξίσι, ρουσφέτι, χαράτσι, κεμπάπ, ιμάμ, «χίλιες και μία νύχτες» και πάει λέγοντας... Με απαξιωτικό πρόσημο τη λέξη «Ελληναράδες», μια νεοσυσταθείσα κάστα ευγενών του ευρύτερου πνεύματος και των δυσνόητων στη μάζα τεχνών χάραξε μια νοητή γραμμή. Στη μία πλευρά βρίσκονται οι ίδιοι, που κακιά μοίρα το ’φερε να γεννηθούν σε αυτό τον τόπο, αυτοί οι τόσο προικισμένοι και αψεγάδιαστοι. Στην αντίπερα όχθη είναι το βασίλειο των «κάφρων», δηλαδή εκείνων που αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας μας και δεν την αφήνουν να υψωθεί σε επίπεδα ιδανικής πολιτείας.
Στους «Ελληναράδες» απαντώνται, ωστόσο, πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι και άξεστοι, δουλευταράδες και τεμπέληδες, προνομιούχοι και μη. Τα χαρακτηριστικά του «Ελληνάρα» είναι παραδοσιακά: πετάει τα σκουπίδια όπου βρει, οδηγεί σαν υποψήφιος δολοφόνος, ουρλιάζει σε δημόσιο χώρο, οι δικές του απολαύσεις και τα συμφέροντά του είναι πάνω από όλα κι όλους. Ο άκρατος εγωτισμός είναι ο συνδετικός κρίκος αυτών των ανόμοιων ανθρώπων, που αλληλοκαταγγέλλονται ως «Ελληναράδες», αλλά όλοι με τη σειρά τους συμφωνούν με την κάστα των «υπεράνω» στο εξής: για τα όποια χάλια, πάντα φταίνε κάποιοι άλλοι.
Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
Λύθηκε το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων;
Το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων, που έχει κατά καιρούς καταστεί υπεύθυνο για τις εξαφανίσεις εκατοντάδων πλοίων και αεροσκαφών, υποστηρίζει πως έλυσε ένας Αυστραλός ερευνητής. Όπως λέει ο καθηγητής Joseph Monaghan δεν πρόκειται ούτε για εξωγήινους, ούτε για την χαμένη Ατλαντίδα, όπως έχει κατά καιρούς ακουστεί, αλλά για γιγαντιαίες φυσαλίδες μεθανίου, οι οποίες όταν αρχίζουν την άνοδο προς την επιφάνεια της θάλασσας εκτοπίζει το νερό.
Το Τρίγωνο των Βερμούδων είναι μια τριγωνική γεωγραφική περιοχή ανάμεσα στις Βερμούδες, το Πουέρτο Ρίκο και την Φλώριντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αναφορές για ανεξήγητα συμβάντα αρχίζουν από το 1940. Μερικά από τα πλοία που εξαφανίστηκαν, βρέθηκαν αργότερα τελείως εγκαταλελειμμένα, ενώ άλλα δεν εντοπίστηκαν ποτέ χωρίς να στείλουν κανένα σήμα κινδύνου. Ένα εντυπωσιακό περιστατικό ήταν η εξαφάνιση του πυρηνικού υποβρυχίου «Scorpion» τον Μάιο του 1968: αν και ανακαλύφθηκε μερικούς μήνες αργότερα στον πυθμένα του ωκεανού, δεν κατέστη δυνατόν να δοθεί μια εξήγηση για το δυστύχημα.
Σύμφωνα με την έρευνα του καθηγητή Ωκεανογραφίας του πανεπιστημίου της Μελβούρνης, Joseph Monaghan, κάτω από τον πυθμένα του Ατλαντικού Ωκεανού στην περιοχή που αποκαλείται τρίγωνο των Βερμούδων, βρίσκονται τεράστια αποθέματα μεθανίου. Ασθενείς σεισμικές δονήσεις είναι πιθανό να απελευθερώνουν μεγάλες ποσότητες του αερίου, δημιουργώντας «κενά» στη θάλασσα και παρασύροντας όποιο πλοίο ή αεροπλάνο τυγχάνει να βρίσκεται στην περιοχή.
«Το μεθάνιο σε μεγάλα βάθη είναι υγροποιημένο και υπό πίεση. Όταν όμως βρει μια οδό διαφυγής και αρχίσει την άνοδό του προς την επιφάνεια της θάλασσας μετατρέπεται σε αέριο που διαστέλλεται γεωμετρικά. Όποιο πλοίο βρεθεί στο σημείο, χάνει κυριολεκτικά το νερό από κάτω του, με αποτέλεσμα να βυθιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη. Το ίδιο συμβαίνει και με όποια αεροσκάφη πετούν πάνω από την περιοχή, που χάνουν την στήριξή τους και συντρίβονται στο κενό που αφήνει από κάτω της η φυσαλίδα - δολοφόνος», εξηγεί ο καθηγητής.
Πηγή: TVXS
Saturn's North Pole Hexagon Mystery Solved?
Analysis by Nicole Gugliucci, for Discovery News
I'll admit, I did a double-take when I first saw the pictures of the hexagon at Saturn's north pole. We don't see too many regular polygons in astronomy. It makes me think of Ellie Arroway's (played by Jody Foster) ominous line in the movie Contact upon seeing the geometric patterns of light on a distant planet: "They're alive."
It also begs the question: Is it natural? And how can it be? To find out, physicists at the University of Oxford have recreated the hexagon in the lab. They've found that a regular, pointy shape is indeed a natural phenomenon in this case.
The hexagon was first detected by the Voyager missions in the 1980s. Infrared mapping of the strange shape by Cassini in 2006 showed that it had survived for at least 25 years.
In 2006, Cassini confirmed the Voyager Program's observations of Saturn's hexagon, what did scientists make of it at the time? (NASA)The Oxford researchers made a model of Saturn's North Pole. A slowly-spinning cylinder of water represented Saturn's atmosphere, and a small, rapidly-spinning ring represented a jet stream. They added some fluorescent green dye, and got a pretty well-defined hexagon.
By playing with the speed of the ring, the researchers could make nearly any shape that they wanted. The greater the difference in speed between the water and the ring, the fewer sides the polygon had. The shape seems to be bound by eddies that slowly orbit and confine the inner ring into the polygon.
Apparently, these shapes are not uncommon in fluid dynamics and can even be seen in hurricanes. This seems to be an example of a well-known phenomenon in one field being relevant to another in a completely unexpected way. But it takes a while for each community to be aware of the other one's results.
Watch the video of the laboratory hexagon growing (credit: Anna Barbosa Agular):
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
«Διαρροή εγκεφάλων απειλεί την Ελλάδα»
«Το σκεπτόμενο μέρος του έθνους μαζεύει απογοητευμένο τα μπογαλάκια του» είναι ο τίτλος του άρθρου του Arjen van der Ziel, ανταποκριτή στην Κωνσταντινούπολη της ολλανδικής εφημερίδας Volkskrant, ενώ στον υπέρτιτλο σημειώνεται: «Διαρροή εγκεφάλων απειλεί την Ελλάδα».
Το άρθρο αναφέρει τα ακόλουθα:
Ο Ωρωπός, μια ελληνική παραλιακή πόλη, γίνεται το καλοκαίρι ένας παράδεισος διακοπών. Αλλά οι πειρασμοί του καλοκαιριού δεν απευθύνονται στον 41χρονο Παύλο Περλάτη. Ο μάνατζερ τηλεπικοινωνιών που κάθεται σε μια παραθαλάσσια βεράντα, λέει πως έχασε την εργασία του, πριν από επτά μήνες και πως δεν καταφέρνει να βρει νέα εργασία. «Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι κάποιος σαν εμένα, με πτυχίο και δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας, δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά. Τους τελευταίους μήνες σκοτώθηκα να ψάχνω, αλλά η αγορά εργασίας έχει καταρρεύσει».
«Πούλησα το αυτοκίνητό μου για να συνεχίζω να πληρώνω την υποθήκη μου. Και νομίζω ότι τώρα θα πρέπει να νοικιάσω το σπίτι μου και να μετακομίσω με τη γυναίκα μου και το γιο μου στους γονείς μου». Σκουπίζει τα ιδρώτα από το μέτωπό του. «Αυτό δεν είναι ένα καλό βήμα στα 41 μου».
Ο Περλάτης αποθέτει, επομένως, τις ελπίδες του τώρα στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, έχει κάνει αιτήσεις για δουλειά στο Μεξικό, την Τσεχία και την Αγγλία. «Αν μέσα σε λίγους μήνες δεν βρω δουλειά, θα έχω μεγάλο πρόβλημα, μάλλον θα αναγκαστώ να πουλήσω το σπίτι μου».
Επίσημα στοιχεία σχετικά με την αυξανόμενη φυγή δεν υπάρχουν ακόμα. Αλλά μια πρόσφατη δημοσκόπηση στη δεύτερη πόλη της Ελλάδας, τη Θεσσαλονίκη έδειξε ότι το 47% των νέων μεταξύ 18 και 30 θέλουν να πάνε στο εξωτερικό. «Ήμουν σοκαρισμένη από αυτό το αποτέλεσμα», είπε η διευθύντρια του γραφείου To The Point, Γκέλυ Δουμβή, το οποίο πραγματοποίησε την δημοσκόπηση. «Πολλοί νέοι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα».
Σύμφωνα με τη διευθύντρια του ελληνικού παραρτήματος του γραφείου ευρέσεως εργασίας-γίγαντα, Manpower, κα Βενετία Κιούσια, υπάρχει κίνδυνος μιας επιζήμιας διαρροής εγκεφάλων. «Επικρατεί πανικός στον κόσμο. Ανοίγεις την τηλεόραση και ακούς μόνο αρνητικές ειδήσεις. Όλα είναι μελανά, χωρίς καμιά ελπίδα».
Η Κιούσια, προβλέπει δραματικές συνέπειες, εάν συνεχιστεί το κύμα της μετανάστευσης. «Η Ελλάδα θα χάσει τους νέους και μορφωμένους ανθρώπους της, αυτούς από τους οποίους περιμέναμε να την αναπτύξουν. Θα γίνουμε μια χώρα με ανθρώπους με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης και ηλικιωμένους».
Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010
Δευτέρα 2 Αυγούστου 2010
Ο όρμος
tvxs.gr Ο όρμος
Μια απίστευτη ιστορία μαζικής δολοφονίας δελφινιών καταγράφεται σε ντοκιμαντέρ.
O Έλληνoαμερικανός Λούη Ψυχογιός (Louie Psihoyos), διάσημος φωτογράφος του National Geographic, σκηνοθετεί την ταινία «Ο όρμος» (The Cove, 2009) αποτυπώνοντας την ετήσια διαδικασία εξόντωσης δελφινιών στην Ιαπωνία.
Κάθε χρόνο, 23.000 δελφίνια σφαγιάζονται με την κάλυψη της Ιαπωνικής κυβέρνησης σε έναν καλά κρυμμένο όρμο στην πόλη Taiji της Ιαπωνίας. Μια ομάδα ακτιβιστών, με τη βοήθεια του πρώην παρουσιαστή Ric O’Barry του πασίγνωστου «Φλίπερ, το Δελφίνι», εξοπλισμένοι με στρατιωτική τεχνολογία και χρησιμοποιώντας στρατιωτικές τακτικές επιχειρούν να αποκαλύψουν τη σφαγή - άγνωστη ακόμη και από τους ίδιους τους Ιάπωνες πολίτες.
Η σφαγή
Φύλακες περιπολούν την παραλία απαγορεύοντας την οποιαδήποτε φωτογράφιση ή καταγραφή. Ψαράδες στην πόλη Τaiji της Ιαπωνίας αιχμαλωτίζουν δελφίνια εκμεταλλευόμενοι την ευαισθησία τους στους ήχους και τα φέρνουν σε ερημικό όρμο. Τα πιο όμορφα επιλέγονται για πώληση σε τιμές που κυμαίνονται στις πολλές δεκάδες (ή και εκατοντάδες) χιλιάδες δολαρίων. Είναι τα δελφίνια που καταλήγουν σε πισίνες της Δύσης για να πραγματοποιήσουν σόου προς τέρψη των επισκεπτών. Τα υπόλοιπα, τα περιμένει η σφαγή και πώληση του κρέατος, πλούσιο σε περιεκτικότητα υδραργύρου κι έτσι ακατάλληλο προς βρώση. Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί μεταξύ άλλων τις συνέπειες που έχει στην υγεία των ανυποψίαστων Ιαπώνων αυτή η κατανάλωση.
«Φλίππερ το δελφίνι»
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 60, ο Ric O’Barry ήταν ο πιο γνωστός εκπαιδευτής δελφινιών στον κόσμο και δούλευε στο πλατό της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς «Φλίπερ το δελφίνι». Καθημερινά, ο Barry έβαζε τα δελφίνια να δουλεύουν κι έκανε έτσι το τηλεοπτικό κοινό να χαμογελά.
Το 1970, ωστόσο, όλα άλλαξαν. Η σειρά είχε ολοκληρωθεί, κάποια από τα δελφίνια είχαν πουληθεί σε θιάσους, ενώ ένα από αυτά, η Κάθι, είχε περιοριστεί σε μια δεξαμενή στο Μiami Seaquarium. Ο Barry αισθανόταν τη θλίψη της, δεν είχε καθόλου αντιληφθεί όμως τη δύναμή της.
«Μια μέρα κολύμπησε στην αγκαλιά μου, με κοίταξε μέσα στα μάτια, πήρε μια ανάσα, βυθίστηκε στον πυθμένα και έμεινε εκεί. Προσπάθησα να την επαναφέρω αλλά ήταν αργά. Για τα δελφίνια, κάθε ανάσα είναι μια συνειδητή προσπάθεια - όχι όπως στους ανθρώπους, που γίνεται αντανακλαστικά - και η Κάθι επέλεξε να μην πάρει την επόμενη ανάσα», εξομολογείται ο Ric O’Barry με δάκρυα στα μάτια.
Ξαφνικά, αισθάνθηκε «βρώμικος». Όρμισε στο γραφείο του διευθυντή ουρλιάζοντας: «Γιατί το κάνουμε αυτό; Γιατί;».
Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, ο Ric O’Barry έχει αφιερώσει τη ζωή του στην κατεδάφιση της ίδιας βιομηχανίας που βοήθησε να χτιστεί, στην αφύπνιση των πολιτών του κόσμου ώστε να μπει ένα τέλος στην πρακτική της αιχμαλώτισης δελφινιών προς όφελος του ανθρώπου- είτε το όφελος αυτό ονομάζεται κέρδος, είτε φαγητό, είτε αναψυχή.
Η ταινία
Η ομάδα του Louie Psihoyos τον προσεγγίζει και αρχικά αποφασίζουν να κάνουν ένα περιγραφικό ντοκιμαντέρ. Ωστόσο, η παντελής άρνηση των ιαπωνικών αρχών να συνεργαστούν μετατρέπει την ταινία σε θρίλερ. Εξελίσσεται σε παράλληλες θεματικές ενότητες. Προετοιμασίες για την κρυφή επιχείρηση καταγραφής της σφαγής δελφινιών εναλλάσσονται με την πολιτική καταγραφή της στάσης της Ιαπωνίας στους διεθνείς οργανισμούς, και την αδυναμία των τελευταίων να επιβάλλουν μια απαγόρευση αυτής της πρακτικής.
Η ταινία δεν έχει προβληθεί στην Ιαπωνία, εκτός από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκυο. Ο δήμαρχος του Taiji, Kazutaka Sangen, διαμαρτυρήθηκε για τη βράβευση με Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Όσκαρ.
«Νομίζω ότι είναι λυπηρό το γεγονός ότι η ταινία παρουσιάζει ως γεγονότα, υλικό που δεν έχει επιστημονική απόδειξη», δήλωσε ο ίδιος στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters, ενώ υποστήριξε πως το κυνήγι είναι νόμιμο στην Ιαπωνία και ζήτησε στάση σεβασμού απέναντι στις παραδόσεις διαφορετικών πολιτισμών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)